Een camera die je in de pose coacht

Een camera-app voor de iPhone. Je veegt door 22 poses met namen als Sass, Hairflip en Cupid. Eerst zegt de app of je te dichtbij of te ver weg staat, daarna legt hij het doel over je lichaam: een geel vlak met een streepjesrand in de vorm van de pose, op jouw maat. Loop je warm, dan staan er kleine aanwijzingen naast de lichaamsdelen die er het verst naast zitten, één voor boven en één voor onder. Sta je goed, dan wordt de rand groen.

De poses zijn niet met de hand uitgezet. We lieten een AI-beeldgenerator per pose een foto maken van steeds dezelfde vrouw in een witte studio, iemand die niet bestaat, en lieten Vision op die foto de lichaamspunten vinden. Een script schrijft die punten in het JSON-bestand van de pose. Een nieuwe pose is daarmee een foto en een paar regels: welke gewrichten de pose maken, en hoe hij heet. Dezelfde gegenereerde vrouw staat ook in de ontwerpen bovenaan deze pagina, zodat er geen echte persoon in beeld komt.

De briefing vroeg om een losse, handgetekende lijn om de pose, alsof iemand met een stift over de foto gaat. In Figma trokken we die lijn over proeffoto's. In de app werd het eerst een stokfiguur in gele streepjes, want die teken je rechtstreeks uit de punten van een pose. Om de stijl vast te zetten kreeg de app een eigen werkbank: schuiven voor lijndikte, dekking, trilling, het aantal halen en de schaduw, met elke pose op vijf achtergronden, van zwart en wit tot een druk verloop.

Een stokfiguur zegt waar je gewrichten moeten, maar niet hoe de pose eruitziet. Op 4 mei zetten we acht andere manieren op een rij, van alleen stippen op de gewrichten tot pijlen van waar je bent naar waar je heen moet. De warmtekaart ging als eerste live: je eigen lichaam, door Vision uitgeknipt, gekleurd per lichaamsdeel naar hoe goed het al zit. Nu ligt het doel er als geel vlak op 40 procent met een streepjesrand, de omtrek van de referentiefoto op jouw maat. Raak je de pose, dan zakt het vlak naar 15 procent en wordt de rand groen en doorgetrokken.

Wie poseert, kijkt niet naar zijn scherm. Daarom zegt de app het ook op andere manieren: een korte trilling als de pose raak is, een stevigere bij de sluiter, en VoiceOver meldt hardop wanneer je goed in beeld staat, wanneer je de pose hebt en wanneer de foto bewaard is. De aanwijzingen staan als schuine stickers naast je lichaam, in systeemkleuren die meegaan met de donkere stand en extra contrast. Wie minder beweging wil, krijgt ze recht en zonder sprongetje.

Een tweede ontwerp, van 7 mei, gaat de andere kant op: per gewricht een vak waar het heen moet, met de afwijking erbij, zoals het hoofd acht graden kantelen of de rechterpols achttien centimeter verplaatsen. Onderin een meter die laat zien hoe dicht je bij de pose zit, en de poses als rij om uit te kiezen. Het staat bovenaan deze pagina naast het contourvlak, en is nog niet gebouwd: het vak per gewricht staat als idee op de lijst, naast pijlen en een gloed om je omtrek.

Vision leest je houding maximaal vijftien keer per seconde op een eigen wachtrij, en een gladmaker haalt het trillen eruit. De vergelijking kijkt alleen naar de gewrichten die de pose maken, en rekent ze om naar je eigen omtrek, zodat het niet uitmaakt waar je staat of hoe groot je in beeld bent. Het zwakste gewricht telt even zwaar als het gemiddelde, anders haal je Pockets met één hand in je zak. Wat Vision niet ziet, een hart met je handen of armen om je knieën, vangen regels op als: deze pols hoort vlak bij die andere.

Alles draait op de telefoon, zonder netwerk. Wat af is: de camera, de bibliotheek, het meten, de aanwijzingen en de automatische foto, getest op een iPhone SE. Wat nog niet af is: poses met z'n tweeën (de knop staat erin, de poses nog niet), twee van de drie stijlen, herkennen waar je bent, en een versie waarin je je eigen lichaam in de doelpose ziet. Echte tests en de weg naar de App Store ook nog niet.