Een camera die je in de pose coacht

In Strike a Pose staan onderin 22 poses, met namen als Sass, Hairflip en Cupid. Sta je, dan zie je de 17 staande poses, en zit je, dan de 5 zittende. Eerst zegt de app of je een stap terug, naar voren of opzij moet, tot je hoofd en knieën in beeld zijn. Sta je zo iets meer dan een seconde goed, dan verschijnt de pose als geel vlak op jouw maat.

Naast de lichaamsdelen die het verst afwijken, staat wat je moet doen, zoals hand up of knee higher. De ring om de sluiter loopt vol van rood naar groen, en bij groen druk je af. Wie de foto maakt, leest de aanwijzingen voor. Sta je er alleen op, zet dan de zelfontspanner aan. De knop telt twee seconden af zolang je stilstaat, en maakt de foto zelf.

Om je te coachen leest Vision je houding tot vijftien keer per seconde. De app gebruikt zeventien punten, van je hoofd tot je enkels. Dat gebeurt allemaal op de telefoon zelf, zonder netwerk.

Eerst woog elk punt even zwaar. Gewoon rechtop staan scoorde toen al driekwart van een pose. Ook de grens lag lager, op 65 procent. Toen haalden handen langs je lichaam de pose Pockets al, waarin ze in je zakken horen.

Een pose zit in een paar gewrichten, dus tellen nu alleen die mee. De slechtste daarvan trekt de score omlaag. Pas vanaf 72 procent heb je de pose en wordt de ring groen.

Wat Vision niet ziet, vangen regels op. Een hart met je handen is voor Vision gewoon twee polsen ergens, want het geeft alleen punten. Negen van de 22 poses hebben daarom regels als: deze pols hoort vlak bij die andere, of bij je eigen heup.

De eerste briefing zocht de poses in een open dataset met honderdduizenden foto's van mensen, met per pose een getekende lijn erbij. Dat was vooral veel tekenwerk. We deden het omgekeerd. Per pose renderden we met AI één voorbeeldbeeld, steeds dezelfde vrouw in een witte studio.

Op dat beeld zoekt Vision de lichaamspunten, en een script schrijft ze in het bestand van de pose. Een nieuwe pose is daarmee een foto, een naam en een kort lijstje: welke gewrichten de pose maken en welke aanwijzingen erbij horen. De rest van het lichaam volgt jou. Het voorbeeldbeeld laat zien hoe je moet staan, en is meteen het doel waar de app naartoe coacht.

De briefing vroeg om een losse lijn om de pose, alsof iemand met een stift over de foto gaat. In de app werd het eerst een stokfiguur in gele streepjes, want die teken je rechtstreeks uit de punten van een pose. Om de stijl vast te zetten kreeg de app een werkbank met schuiven, onder meer voor lijndikte en dekking. Daarop zag je elke pose op vijf achtergronden, van zwart en wit tot een druk verloop.

Aan een stokfiguur zie je waar je gewrichten moeten. Hoe de pose eruitziet, zie je er niet aan. Op 4 mei zetten we acht andere manieren op een rij. Ze liepen van alleen stippen op de gewrichten tot pijlen van waar je bent naar waar je heen moet. Als eerste kwam een warmtekaart in de app. Die toonde je eigen lichaam, door Vision uitgeknipt en per lichaamsdeel gekleurd naar hoe goed het al zat. Een ontwerp van 7 mei zette per gewricht een vak met de afwijking erbij, zoals hoofd acht graden kantelen. Het staat links bovenaan deze pagina en is niet gebouwd.

In de app ligt het doel nu als geel vlak op 40 procent dekking, met een streepjesrand. Het is de omtrek van het voorbeeldbeeld, geschaald naar jouw lichaam. Daaronder ligt de vrouw uit dat beeld, uitgeknipt en half doorzichtig, met haar neus op jouw neus en haar enkels op jouw enkels. Raak je de pose, dan zakt het vlak naar 15 procent en wordt de rand groen en doorgetrokken.

Wie poseert, kijkt niet altijd naar het scherm. Daarom zegt de app het ook op andere manieren. Een korte trilling betekent dat de pose raak is, een stevigere hoort bij de sluiter. VoiceOver meldt hardop wanneer je goed in beeld staat, wanneer je de pose hebt en wanneer de foto bewaard is. De sluiter zegt er ook bij hoeveel procent je de pose al hebt.